می گفت :

    تو اهل دعوا

    تواهل مجادله هستی

    تو با خودت قهری

     تو با خودل حتی

        دعوا داری  

   با هیچکس کنار نمی آیی.

  این سفره که پهن به پهنای این

                      کشور قدیمی

  این مر ز و بوم باستانی است

 جوری که خوب

        خودت می بینی

 حتی غریبه ها

               هر روز

   دورش چه با ولع

    اما چه با ادب

              می نشینند

  و می خورند و می پاشند ...

  اما تو هی نق و نوق داری

  دایم گلایه می کنی و شکایت

   تو از چه سلسله 

   و دودمان و تباری 

  بگو بگو  چه جنم داری ؟

        ****

  من هیچ چیز نگفتم

 تها برخاستم

            کنار خویش نشستم

 و با خودم گفتم

   ای زن  !

 چقدر باید تنها باشی

 که ساعت ساعت بنشینی

 و با خودت حتی

                 به قول آن  آقا !

  بگو مگو و دعوا بپا کنی

  و بعد آخر کار

  با خودت هم

  قهر و مدافعه راه بیندازی

  و تو که خویشتن خویش من

                        خودم هستی

  هیچ چیز نمی گویی

 درست مثل خود من

  فقط  گاه گاهی  که طاقتت

                 طاق طاق می گردد

 با بغض گریه

 در خویشتن به زمزمه می خوانی

 چه روزگار غریبی

 چه روزگار تنهایی

ایران سرای ویران من است که دیگر در آن انسانیت نمی بینی

این است سرگذشت مردمی با دوهزارو پانصد سال تمدن بشری وحال باید برای یافتن کمی

 آزادی خود را به در و دیوار این قفس بکوبند.   دغدغه های هموطنان من یافتن تکه نان است

برای سیر کردن خود ولی در همین حوالی اینان انرژی هسته ای طلب می کنند . قیمت تمام اجناس

سر به فلک گذاشته تحریم ها وفشارها روز به روز بیشتر می شود . ولی مردم هنوز در خواب

غفلتند . خوابی که گوش هایشان را کر و چشم هایشان را کور کرده  آنان صدای گریه کودکان

و ضجه های مادران داغدار را نمی شنوند آنان نمی دانند که این شکنجه گران بچه هایی

پرورشگاهی هستند و ساخته و پرداخته شده اند برای شکنجه همنوعان خود .  همنوعان خود

را می کشند و از غلت زدن در خون آنها لذت می برند و این اوج پستی یک انسان است .

دو زندانی سیاسی سابق پس از آن که سال ها هیچ تماسی  با هم نداشتند در خیابان همدیگر را

دیدند و شروع به مرور سال های اختناق کردند  زمانی که انسان ها بدون گذاشتن رد پایی ناپدید

می شدند .  در اوج صحبت  یکی از دیگری پرسید  :

چند سال در زندان ماندی ؟

دیگری گفت دو سال .   من شکنجه هایی کشیدم که هیچ کس نمی تواند تصور کند و مسوولان این

جنایت ها هرگز دستگیر و محکوم نشدند .

- بسیار خوب . آیا  روح  تو آن ها را بخشیده ؟

- معلوم است که نه !!!

- پس هنوز زندانی آن ها هستی .

Dar zendani be esme IRAN hamegi asir shoudim !!!

Hamishe bishtar az khoudam vatanam vasam mohem boud vali alan migam : motane adami be hich naghshi neshani nist .

Esmi ke bakhodesh aramisho hamrah dasht alan mojebe khafaghan shoude !!!

Mani ke ehsas mikardam tanafous to havai joz havaye vatanam harame alan daram khafe misham .

Hala be 1  chiz pey bourdam ... ghanouni ke nashe bahash edalato bargharar kard be hichi dardi nemikhoure .