خود کرده را تدبیر نیست

امروز دولت ایران به چوپان دروغگو می ماند که دیگر کسی حاضر به شینیدن حرف هایش نیست .

چرا ملتی که همیشه سر فراز بود امروز به این درجه خواری و پستی رسیده که در دهکده جهانی جایی

ندارد . چرا دولت کاری کرده که ما برای به دست آوردن حق قانونی خود محکوم به انزوا و تحریم

هستیم . امروزه ما تبدیل به کشوری شده ایم که با وجود نخبه ها و مخترعان بسیار هنوز در حال

در جا زدن هستیم . چرا کسی از این دانشمندان جوان حمایتی نمی کند . چرا به جای این که کشور

ما در مراتب علمی و فرهنگی در رتبه بالا باشد همیشه در نقض حقوق بشر رعایت نکردن آزادی

مطبوعات و اعدام و ... رتبه اول را کسب می کند . چرا مبارزان ما یکی یکی صحنه را خالی

می کنند و یا زیر پرچم دولت های بیگانه می روند .

ترقی اندر این کشور محال است که در این مملکت قحط الرجال است

خرابی از جنوب و از شمال است بر این مخلوق آزادی وبال است

                 بر سر تربتشان گر گذری همت کن !

پیکر زخم خورده آن دو سردار را به خاک سرد آذر ماه سپردیم . باشد که عشق

شما به آنان گرما بخش هستی جاویدشان باشد .

سپاس بی کرانمان نثار یکایک دستهایتان اشکهایتان و فریادهایتان  باد  .

زنده دارید راه پروانه و داریوش فروهر را که هستی شان و مرگشان برای شما بود .