مدتی بود دست از نوشتن بر داشته بودم

تمام این مدت داشتم به وضعیت جامعه نگاه می کردم

و این سوال مطرح شد : چرا ما جهانی نمی شیم !!!

چرا دست از پوچ گرایی بر نمی داریم ؟

اشکال از خود ماست اگر پیشرفت نمی کنیم باید ریشه تمام این مشکلات را اول در خودمان پیدا کنیم

نه این که دیگران را مقصر بدانیم . 

امروز ۶ مرداد  تولدم هست

یک سالی که هم خوبی داشت هم بدی

هنوزم دنیا با مشکلاتش درگیره نمی دونم مشکلات دنیا کی حل می شه من که می خواستم

یک روز دنیا رو عوض کنم حالا نمی دونم چطور مشکلات خودم رو حل کنم .

خیلی وقت بود دیگه نمی نوشتم ولی امروز یه تلنگری شد واسه دوباره نوشتن

خیلی ها این مدت از دستم راحت بودن ولی  باز امدم .

خود کرده را تدبیر نیست

امروز دولت ایران به چوپان دروغگو می ماند که دیگر کسی حاضر به شینیدن حرف هایش نیست .

چرا ملتی که همیشه سر فراز بود امروز به این درجه خواری و پستی رسیده که در دهکده جهانی جایی

ندارد . چرا دولت کاری کرده که ما برای به دست آوردن حق قانونی خود محکوم به انزوا و تحریم

هستیم . امروزه ما تبدیل به کشوری شده ایم که با وجود نخبه ها و مخترعان بسیار هنوز در حال

در جا زدن هستیم . چرا کسی از این دانشمندان جوان حمایتی نمی کند . چرا به جای این که کشور

ما در مراتب علمی و فرهنگی در رتبه بالا باشد همیشه در نقض حقوق بشر رعایت نکردن آزادی

مطبوعات و اعدام و ... رتبه اول را کسب می کند . چرا مبارزان ما یکی یکی صحنه را خالی

می کنند و یا زیر پرچم دولت های بیگانه می روند .

ترقی اندر این کشور محال است که در این مملکت قحط الرجال است

خرابی از جنوب و از شمال است بر این مخلوق آزادی وبال است

                 بر سر تربتشان گر گذری همت کن !

پیکر زخم خورده آن دو سردار را به خاک سرد آذر ماه سپردیم . باشد که عشق

شما به آنان گرما بخش هستی جاویدشان باشد .

سپاس بی کرانمان نثار یکایک دستهایتان اشکهایتان و فریادهایتان  باد  .

زنده دارید راه پروانه و داریوش فروهر را که هستی شان و مرگشان برای شما بود .